Łopatka pieczona z czerwoną czubrycą

Przejedzona kupnymi wędlinami postanowiłam zrobić sobie własną wędlinkę. Wybór padł na piękny kawałek łopatki wieprzowej, zaś marynata skomponowała się właściwie sama w momencie, kiedy wyciągnęłam z szafki pudełka z przyprawami. Uwielbiam sama komponować marynaty - dopiero po skosztowaniu upieczonego mięsa można się przekonać, czy dobór jej składników był trafny. I tym razem udało mi się trafić w dziesiątkę, mięsko wyszło rewelacyjnie :)

Łopatka pieczona z czerwoną czubrycą

Składniki:
1 kg odtłuszczonej łopatki wieprzowej w jednym ładnym kawałku
MARYNATA:
1 łyżka oleju
1 łyżka octu winnego
3 ząbki czosnku
1 łyżeczka soli – można dać odrobinkę więcej
1 łyżeczka czerwonej czubrycy
1 łyżeczka czerwonej słodkiej papryki
szczypta pieprzu

Łopatka pieczona z czerwoną czubrycą

Wykonanie:
Mięso opłukałam i osuszyłam papierowym ręcznikiem.
Czosnek obrałam i przecisnęłam przez praskę. Wszystkie składniki marynaty umieściłam w miseczce i wymieszałam. Otrzymaną papką dokładnie natarłam mięso, zawinęłam je w folię śniadaniową i włożyłam do lodówki, gdzie przeleżało sobie spokojnie półtora dnia, bo nie miałam czasu wcześniej go upiec. Po tym czasie łopatkę zapakowałam w kawałek rękawa do pieczenia, dokładnie zawiązałam końce na kształt cukiereczka, a od wierzchu zrobiłam kilka dziurek wykałaczką.
Rękaw przełożyłam do naczynia żaroodpornego i wstawiłam do nagrzanego piekarnika. Piekłam 1 godzinę w temperaturze 200 stopni z termo obiegiem. Po wyjęciu z piekarnika delikatnie, żeby się nie poparzyć parą, rozcięłam rękaw, mięso wyjęłam do ostudzenia, a powstały podczas pieczenia sos zlałam do słoiczka, aby na drugi dzień go zagęścić i wykorzystać do polania mięsa.

Łaciaty sernik ze śliwkami suszonymi

Ciasto wykonane na specjalne zamówienie mojego męża, który uwielbia zarówno sernik, jak i suszone śliwki.

Łaciaty sernik z suszonymi śliwkami

Górzysta szarlotka, czyli ciacho dla amatorów pieczonych jabłek

Nie przepadam za surowymi jabłkami, za to uwielbiam je w każdej innej postaci: gotowane, duszone, smażone na masełku, pieczone... I dlatego górzysta szarlotka jest jednym z moich ulubionych ciast. Kruche ciacho i pachnące mega jabłkowe wnętrze - mmm... poezja :)

Górzysta szarlotka

Składniki:
3 szklanki mąki
25 dag masła lub margaryny (ewentualnie można wymieszać)
1/2 szklanki cukru
1 jajko
awaryjnie odrobina kwaśnej śmietany
tłuszcz do wysmarowania blachy
jabłka – u mnie wyszło 8 małych sztuk, które razem ważyły 90 dag
10 dag rodzynek
4 łyżki bułki tartej (w wersji luksusowej – tartych migdałów)
4 łyżki jasnego dżemu lub konfitury (brzoskwiniowy, morelowy lub pomarańczowy)
sok z 1/2 cytryny
1 żółtko
1 łyżka wody lub mleka

Górzysta szarlotka

Wykonanie:
Mąkę przesiałam, posiekałam razem z miękkim masłem, dodałam cukier i jajko, i szybko wyrobiłam gładkie, jednolite ciasto. Gdyby składniki nie chciały się połączyć, można dodać troszkę kwaśnej śmietany. Zawinęłam ciasto w folię spożywczą i włożyłam na 30 minut do lodówki. Blachę o wymiarach 24x28 cm wysmarowałam tłuszczem.
Jabłka umyłam, obrałam, przekroiłam na pół i wydrążyłam gniazda nasienne. Skropiłam sokiem z cytryny, aby nie ściemniały.
Wyjęte z lodówki ciasto podzieliłam na dwie nierówne części (jedna musi być troszkę większa). Większą część rozwałkowałam między dwoma warstwami folii spożywczej na prostokąt nieco większy niż powierzchnia dna blachy. Bardzo delikatnie (ciasto lubi się drzeć) przełożyłam do formy. Palcami ułożyłam ciasto i docisnęłam je do brzegów blachy tworząc rancik. Dżem roztarłam w miseczce na gładką masę, rozsmarowałam go na cieście. Posypałam najpierw bułką tartą, a następnie rodzynkami. Rodzynek nie ma potrzeby wcześniej namaczać, ponieważ wchłoną wilgoć z jabłek. Na wierzchu ułożyłam jabłka zaokrągloną stroną do góry. Mniejszą porcję ciasta rozwałkowałam również przy pomocy folii. Przykryłam nim jabłka. Brzegi ciasta docisnęłam do brzegów spodniej warstwy tak, aby się skleiły. Nadmiar ciasta odkroiłam, rozwałkowałam i wykroiłam z niego listki, które rozłożyłam na wierzchu.
Żółtko roztrzepałam z łyżką wody, pędzelkiem posmarowałam powierzchnię ciasta. Piekłam w temperaturze 175-180 stopni przez około 60 minut.

A teraz już tylko trzeba poczekać, aż całkowicie wystygnie :D

Bułeczki paprykowe

Moja propozycja na rodzinne niedzielne śniadanie - szczególnie jak kot obudzi o 6.00 rano i nie da więcej usnąć, a reszta rodziny jeszcze śpi. Spokojnie można przygotować takie bułeczki, a śpiochów na pewno ruszy z łóżek rozchodzący się po mieszkaniu zapach :)

Bułeczki paprykowe

Składniki:
300 g mąki pszennej typ 650
2 łyżeczki suszonych drożdży
1 łyżeczka soli
1/2 łyżeczki cukru
3 łyżki suszonej słodkiej papryki w płatkach
ok. 150-200 ml ciepłej wody

Wykonanie:
Do miski przesiałam mąkę, dodałam suszone drożdże, sól, cukier i suszoną paprykę. Sypkie składniki wymieszałam i stopniowo dolewając wodę, zarobiłam ciasto – najpierw widelcem, a następnie dłonią (moje było troszkę zbyt ścisłe). Kiedy przestało kleić się do ręki, wyłożyłam je na blat i wyrabiałam jeszcze około 5 minut. Przełożyłam z powrotem do miski, nakryłam ściereczką i odstawiłam w ciepłe miejsce do wyrośnięcia. Kiedy podwoiło objętość, przebiłam je ręką aby odgazować, uformowałam wałek i pokroiłam go na 6 części. Każdą część lekko uformowałam i przełożyłam na blaszkę wyłożoną papierem do pieczenia. Przykryłam ściereczką, żeby ciasto nie obsychało i odstawiłam do ponownego wyrośnięcia.
W międzyczasie rozgrzałam piekarnik do temperatury 200 stopni z termo obiegiem. Piekłam około 20 minut.
Bułeczki są przepyszne zaraz po wystygnięciu. Nie dane mi było przekonać się jak smakują, kiedy troszkę poleżą :)

Kotlety pożarskie

Cytuję za Wikipedią:
Potrawa pochodzi z kuchni rosyjskiej powstała na początku XIX wieku. Według legendy miała być przyrządzana przez karczmarza o nazwisku Pożarski, u którego miał się zatrzymać Mikołaj I. Danie zasmakowało władcy, który kazał je włączyć do dworskiego menu. Z kolei o znajdującej się w Torżoku restauracji Pożarskiego i podawanych tam kotletach wspominał Aleksander Puszkin.
Nazwa kotleta może się też wywodzić od rosyjskiego bojara Dimitryja Pożarskiego.
W warszawskich restauracjach kotlety pożarskie były podawane co najmniej od połowy XIX wieku, a według Lucyny Ćwierciakiewiczowej były robione z „resztek oskrobanych z drobiu, pomieszanych z cielęciną."

Istnieje wiele wersji przepisu na te kotlety, a ja pozwolę sobie dodać do nich również swoją. Są pyszne i delikatne, już dawno temu zakochałam się w nich od pierwszego kęsa :)

Kotlety pożarskie

Składniki:
80 dag piersi z kurczaka
2 kajzerki
szklanka mleka
5 łyżek masła + 1 do smażenia pieczarek
1 jajko
1 żółtko (ocalałe z innej potrawy)
bułka tarta do panierowania
sól
pieprz
40 dag pieczarek
olej do smażenia

Wykonanie:
Kajzerki namoczyłam w mleku.
Pieczarki oczyściłam, opłukałam i pokroiłam w plasterki, obsmażyłam na łyżce masła do całkowitego odparowania płynu, lekko posoliłam. Odstawiłam do wystudzenia.
Masło stopiłam w rondelku.
Białko oddzieliłam od żółtka do osobnej miseczki.
Mięso opłukałam, osuszyłam papierowym ręcznikiem i zmieliłam dwukrotnie (średnie sitko) wraz z lekko odciśniętymi z mleka kajzerkami (powinny być solidnie wilgotne). Do masy dodałam żółtka i stopione chłodne masło, doprawiłam do smaku solą i pieprzem, dokładnie wymieszałam. Białko ubiłam na sztywna pianę, delikatnie wymieszałam z masą mięsną. Na koniec dodałam przestudzone pieczarki i ponownie wymieszałam.
Z masy uformowałam owalne kotleciki, panierowałam w bułce tartej i usmażyłam na rozgrzanym oleju (idealne byłoby sklarowane masło, ale skończyło mi się niestety) z obu stron na rumiano.